ساحل ایران

                  بیداری ستاره در چشم جوی باران

  آئینه نگاهت پیوند صبح و ساحل

                  لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران

بازآ که در هوایت خاموشی جنونم

              فریادها برانگیخت از سنگ کوهساران

ای جویبار جاری ! زین سایه برگ مگریز

            کاینگونه فرصت از کف دادند بیشماران

گفتی به روزگاری مهری نشسته گفتم

               بیرون نمیتوان کرد حتی به روزگاران

بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز

       زین عاشق پشیمان سر خیل شرمساران

پیش از من و تو بسیار،بودندو نقش بستند

                  دیوار زندگی را  زین گونه یادگاران

این نغمه  محبت ، بعد از من و تو ماند

                تا در زمانه باقیست آواز باد و باران

  (شفیعی کد کنی )