معشوقه پیدا و نهانش باشی
زان می ترسم که از دل آزردن تو
دل خون شود و تو در میانش باشی
*********
دانی که به دیدار تو چونم تشنه
هر لحظه که بینمت فزونم تشنه
من تشنه ی آن دوچشم مخمور تو ام
عالم همه زین سبب به خونم تشنه
(مولوی)
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا
معلوم نشد که در طربخانه خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا
************
ای چرخ فلک خرابی از کینه توست
بیداد گری پیشه ی دیرینه توست
وی خاک اگر سینه ی تو بشکافند
بس گوهر قیمتی که در سینه توست
*************
از منزل کفر تا به دین یک نفس است
وز عالم شک تا به یقین یک نفس است
این یک نفس عزیز را خوش میدار
کز حاصل عمر ما همین یک نفس است
*************
هر ذره که بر روی زمینی بوده است
خورشید رخی زهره جبینی بوده است
گرد از رخ آستین به آزرم فشان
کان هم رخ خوب نازنینی بوده است
***************
تا چند زنم به روی دریا ها خشت
بیزار شدم ز بت پرستان و کنشت
خیام که گفت دوزخی خواهد بود
که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت
( حکیم عمر خیام)
زنجیر ستم پاره نمودم ، رفتم
بی چیز و گرسنه و تهی دست و فقیر
زان سان که نخست آمده بودم ،رفتم
(فرخی یزدی )
***************
بد اصل گدا که خواجه گردد نه نکوست
مغرور شود ، نداند از دشمن دوست
گر دایره کوزه ز گوهر سازند
از کوزه همان برون تراود که در اوست
(بابا افضل کاشانی )
****************
گر در یمنی چو با منی پیش منی
ور پیش منی چوبی منی در یمنی
من با تو چنانم ای نگار یمنی
خود در غلطم که من توام یا تو منی
(ابوسعید ابو الخیر )
سرمایه ی دادیم و نهاد ستمیم
پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم
آئینه ی زنگ خورده جام جمیم
*********
بر خیز ز خواب تا شرابی بخوریم
زان پیش که از زمانه تابی بخوریم
کین چرخ ستیزه روی نا گه روزی
چندان ندهد زمان که آبی بخوریم
**********
ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
وین یکدم عمر را غنیمت شمریم
فردا که از این دیر فنا در گذریم
با هفت هزار سالگان سر ببریم
**********
خورشید به گل نهفت می نتوانم
و اسرار زمانه گفت می نتوانم
از بحر تفکرم بر آورد خرد
دوری که ز بیم ، سفت می نتوانم
***********
من بی می ناب زیستن نتوانم
بی باده کشیده بار تن نتوانم
من بنده آن دمم که ساقی گوید
یک جام دگر بگیر و من نتوانم
( حکیم عمر خیام )