ساحل ایران

زمانی نقش استادی زبر دست ،زمانی عکس دلالی فسون کار

نشاط و خنده اطفال نادان ، سکوت و حیرت پیران هشیار

عبور اشتران بار بردوش ، مرور تازیان باد رفتار

در آن آئینه ناگه  جلوه میکرد ، ولی در دم نهان میشد ز انظار
ندیدم اندر او یک نقش ثابت ، در آنجا هرچه دیدم بود بسیار 
یکی میگفت این آئینه باشد ،ز لطف و روشنی چون عارض یار
یکی میگفت نی نی قلب پاکیست ،که بر وی منکشف گشته است اسرار

یکی گفتا گواه راست گوئیست ، که گل را گل نماید خار را خار

من آن آئینه را را تشبیه کردم ، بدوران سپهر زشت کردار

فلک آئینه ای صافست و روشن ،که در وی نقش ها افتاده بسیار

گذشت از پیش این آئینه بی حد ،جوان و پیر و صحتمند و بیمار

نماند از نفس آنان هیچ باقی ،نماند از عکس آنان هیچ آثار

به جنبیدندو ناگه محو گشتند ، برفتندو از ایشان نیست دیار

کسی کز پیش این آئینه بگذشت،نبیند نقش خود روزی دگر بار

بجای خویشتن چندان بماند،که خالی گردد این آشفته بازار ......