بی باده گلرنگ نمی شاید زیست

این سبزه که امروز تماشا گه ماست

                    تا سبزه ی خاک ما تماشا گه کیست

پیش از من و تو لیل و نهاری بودست

                           گردنده فلک نیز به کاری بودست

هر جا که قدم نهی تو بر روی زمین

                         آن مردمک چشم نگاری بودست

                        من نه آنم که فریب تو خورم بار دگر
شد طبیب دل بیمار مسیحا نفسی

                                 تو برو بهر علاج دل بیمار دگر

گو مکن غمزه ی او سعی به دلداری ما

                        زانکه دادیم دل خویش به دلدار دگر

بسکه آزرده مرا خوش ترم از راحت اوست

                               گر صد آزار ببینم ز دلارام دگر

وحشی از دست جفا رست دلت واقف باش

                     که نیفتد سر و کار ت به جفا کار دگر

( وحشی بافقی )

                                         تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد

عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت

                                          به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد ؟

ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت 

                                     که محب صادق آنست که پاک باز باشد

به کرشمه عنایت نگهی بسوی ما کن

                                         که دعای دردمندان زسر نیاز  باشد 

سخنی که نیست طاقت که زخویشتن به چوشم

                                       به کدام دوست گویم که محل راز باشد؟

چه نماز باشد آنرا که تو در خیال باشی ؟

                                         تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد

نه چنین حساب کردم ، چو تو دوست میگرفتم

                                          که ثنا و حمد گوئیم و جفاو  ناز باشد

دگرش چو باز بینی ، غم دل مگوی سعدی

                                       که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد 

قدمی که بر گرفتی به وفا و عهد یاران

                                            اگر از بلا به ترسی قدم مجاز باشد

( استاد سخن سعدی )

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من
                     وین حرف معما نه تو دانی و نه من
هست از پس پرده گفتگوی من و تو
                    چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من  

آن به كه در اين زمانه كم گيري دوست 
                          با اهل زمانه صحبت از دور نكوست 
آنكس كه به جمگي ترا تكيه بر اوست 
                 چون چشم خرد باز كني دشمنت اوست 

( خیام )

                             ز باران و از تابش آفتاب 

ایا شاه محمود کشور گشا

           زکس گر نترسی بترس از خدا ...

اگر شاه را شاه بودی پدر

              به سر بر نهادی مرا تاج زر

وگر مادر شاه بانو بدی

                 مرا سیم و زر تا به زانو بدی

یقین دان که شه مطبخی زاده است

( حکیم ابولقاسم فردوسی )

وآن مرغطرب كه نام او بود شباب

فریاد ندانم کی آمد و کی شد

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی
هر لحظه به دام دگری پا بستی
گفتا شیخا هر آن چه گویی هستم
آیا تو چنان که می نمایی هستی 

                              ( حکیم عمر خیام )

                    دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش

ناگه یکی کوزه برآورد خروش

                      کو کوزه گر کوزه خر کوزه فروش

از کوزه گری کوزه خریدم باری

                    آن کوزه سخن گفت ز هر اسراری

شاهی بودم که جام زرینم بود

                       اکنون شده ام کوزه هر خماری

در کارگه کوزه گری کردم رای

                     در پایه چرح دیدم استاد به پای

می کرد سبو کوزه را دسته وسر

                      از کله پادشاه واز دست گدای

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است

                      در بند سر زلف نگاری بوده است

این دسته که بر گردن او می بینی

          دستی است که بر گردن یاری بوده است

تا چند اسیر عقل هر روزه شویم

            در دهر چه صد ساله چه یک روزه شویم

در ده قدح باده از پیش که ما

                        در کارگه کوزه گران کوزه شویم

 ( حکیم عمر خیام )

                                        در چشم دل نیا یدچیزی که مغز جا ن است

در عشق درد خودرا هرگز کران نبینی

                                       زیرا که عشق جانان دریای بی کران است

تا چند جوئی آخر از جان  نشان جانان

                                        در باز، جان و دل را ،کین راه بی نشان است

تا کی ز هستی تو کز هستی تو باقی

                                      گر نیست بیش موئی،صد کوه در میان است

هر جان که در ره آمد لاف یقین بسی زد

                                       لیکن نصیب جان زان ، پندار یا گمان است

رند شراب خواره  چون مست مست گردد

                                      گوید که هردو عالم در حکم من روان است

لیکن چو باهش آید در خود کند نگاهی

                                        حالی خجل بماند  داند که نه چنان است

( عطار )

نازار دلی را که تو جانش باشی

                           معشوقه پیدا و نهانش باشی

زان می‌ترسم که از دل‌آزردن تو

                    دل خون شود و تو در میانش باشی

          ********************

دانی که به دیدار تو چونم تشنه

                           هر لحظه که بینمت فزونم تشنه

من تشنه آن دو چشم مخمور توام

                      عالم همه زین سبب به خونم تشنه

                      ( مولانا )

                                ( سید مصطفی سائس )

من نيز چون تو همدم سوز نهانيم...

                  ( شهریار )

پناهی نیکوتر از پرهیزگاری نیست.

هیچ شفیعی حاجت رواتر از توبه نیست.

هیچ دردی بی درمان تر از نادانی نیست.

هیچ بیماری بدتر از بی عقلی نیست.

آدمی دشمن چیزی است که نمی داند

خدای بیامرزد آن کس را که قدر خویش بشناسد و از حدّ خود در نگذرد.

نصیحت کردن علنی اهانت و سرزنش است.

بدترین دشمنان، آن است که نیرنگش پوشیده تر باشد.

شنونده غیبت یکی از دو غیبت کننده است.

چه گوئی که دام خرد دوختم *** همه هرچه بایستی آموختم

یکی نغز بازی کند روزگار     ***     که بنشاندت پیش آموزگار

ندانی چه گوئی که دانا شدم ***   به هر آرزو  بر  توانا شدم

چنان دان که نادان ترین کس توئی 

                                     چو گفتار  دانندگان  نشنوی

چو خواهی ستایش پس از  مرگ تو 
                                                 خرد  باید   ای  نامور برگ تو

      ( سعدی )

دل از آشنا می بری

مرا در کمند جفا

بنام  وفا  می بری

نپرسم  کجا  میروی

ندانم  کجا  می بری

تو از  دلبری  غافلی

دل  از  ما چرا می بری ؟

                                                (پژمان بختیاری)

تن آدمی شریف است به جان آدمیت

                                    نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

غلام سیه چهره دشد تنگدل    *** چنین گفت با آن بت سنگدل

که ما هردو تاریک و گر روشنیم *** همه عندلیبان یک گلشنیم

خدا گر تو را عالم افروز کرد      *** مرا خال پیشانی روز کرد

ترا گر خدا صورت بدر داد         ***  مر چهره  لیلِةالقدر   داد

اگر نقطه ای از سیاهی من     *** بیفتد برویت بوجه  حسن

از آن خال، حسنت یکی،صد شود *** خریدار حسن تو بی حد شود

و گر از بیاض تو برعکس کار        ***  شود    نقطه ای آشکار

مرا خلق میروص خوانندو شوم    *** گریزند از من بهر مرز بوم

سیه روی بودن مرا ننگ نیست *** از این تیره روئی دلم تنگ نیست

                                               از     (افسر)