قالب وبلاگ
ساحل ایران
دوست آن باشد که گیرد دست دوست** در پریشان حالی و درماندگی
لينک دوستان
لينک هاي مفيد
                                         هر روز تان نوروز ، نوروز تان پیروز

                                                                  عید مبارک

:: جمعه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۳ :: :: ۱۵:۴۷ بعد از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::
گفتی شتاب رفتن من از برای توست

آهسته تر برو که دلم زیر پای توست

 

با قهر میگریزی و گویا که غافلی

آرام سایه‌ای همه جا در قفای توست

 

سر در هوای مهر تو رفت و هنوز هم

در این سری که از کف ما شد هوای توست

 

چشمت رهم نمیدهد به گذر گاه عافیت

بیمارم و خوشم که دلم مبتلای توست

 

خوش میروی به خشم و به ما رو نمیکنی

این دیده از قفا به امید وفای توست

 

ای دل نگفتمت حذر از راه عاشقی؟

رفتی، بسوز، این‌همه آتش سزای توست

 

ما را مگو حکایت شادی که تا به حشر

مایم و سینه‌ای که در آن ماجرای توست

 

بیگانه‌ام ز عالم و بیگانه‌ای ز ما

بیچاره آن کس که دلش آشنای توست

 

بگذشت و گفت این به قفس افتاده کیست

این مرغ پر شکسته محزون همای توست

 

هما گرامی

:: جمعه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۳ :: :: ۱۵:۱۷ بعد از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::
شب فراق که داند که تا سحر چندست

مگر کسی که به زندان عشق دربندست

گرفتم از غم دل راه بوستان گیرم

کدام سرو به با لای دوست مانندست؟

پیام من که رساند به یار مهر گسل

که. بر شکستی و ما را هنوز پیوندست

قسم به جان تو گفتن طریق عزت نیست

به خاک پای تو ،آنهم عظیم سوگندست

که با شکستن پیمان و بر گرفتن دل

هنوز دیده به دیدات آرزومندست

بیا که بر سر کویت بساط چهره ی ماست

به جای خاک ،که در زیر پایت افکندست

خیال روی تو ،بیخ امید بنشاندست

بلای عشق تو ،بنیاد صبر برکندست

عجب در آن که تو مجموع و گر قیاس کنی

به زیر هر خم مویت دلی پراکندست

اگر برهنه نباشی که شخص بنمایی

گمان برند که پیراهنت گل آکندست!

زدست رفته ،نه تنها منم در این سودا

چه دست ها که ز دست تو بر خداوندست

فراق یار که پیش تو کاه برگی نیست

بیا و بر دل من بین ،که کوه الوندست

ز ضعف، طاقط آهم نماندو ترسم خلق

گمان برند که (سعدی)ز دوست خرسندست

 

(استاد سخن سعدی شیراز)

 

 

:: جمعه دوازدهم دی ۱۳۹۳ :: :: ۰:۵۰ قبل از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::
صبح است ساقی  میل شراب دارم

آن گیسو ارغوانی اندرخیال دارم

با خود نگفتم این راز با غیر هم نگفتم

من یک نگار زیبا همچون شراب دارم

 (دلنوشته)

:: سه شنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۹۳ :: :: ۱:۵۵ قبل از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::
ای خوشا عمر که در صحبت خوبان گذرد

ورنه با زاغ و زغن عمر به بطلان گذرد

آرزویم همه اینست که هم صحبت من باشی تو

تا که کوتاهی عمرم نه ارزان گذرد

(دلنوشته )ساحل

:: دوشنبه هفدهم آذر ۱۳۹۳ :: :: ۱:۲۰ قبل از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::

هر چه شکفتم تو ندیدی مرا
رفتی و افسوس نچیدی مرا

ماندم و پژمرده شدم ریختم
تا که به دامان تو آویختم

دامن خود را متکان ای عزیز
این منم ای دوست به خاکم مریز

وای مرا ساده سپردی به باد
حیف که نشناخته بردی ز یاد

همسفر بادم از آن پس مدام        
می گذرم بی خبر از بام وشام

می رسم اما به تو روزی دگر
پنجره را باز گذاری اگر

********************* 

با من بیا ز ماندن و بودن که دم بزنیم
از دوری و جدائیمان حرف ، کم بزنیم

اصلا چرا بخاطر طوفان قلبمان
ما خواب ماه و برکه و جوی را به هم بزنیم؟

تا چند عمر با غم دوری به سر بشود
قفلی بیا که بر در زندان غم بزنیم

دستی به قاب خاکی دل ها بیا بکشیم
دائم چو موج و صخره سری هم به هم بزنیم

چونان پرنده از قفست پر گشای و آی
تا به آسمان آبی روشن قدم بزنیم 

****************** 
تو به من خنديدي و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز،
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت

*******************

من به تو خنديدم
چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه ی همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك
لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد
گريه تلخ تو را

مجموعه اشعار و ترانه های زیبا 

:: شنبه پانزدهم آذر ۱۳۹۳ :: :: ۰:۵۰ قبل از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::
دروفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

                                        شب نشین کوی سربازان و رندانم چوشمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

                                    بس که در بیماری هجر تو گریانم چوشمع

رشته ی به مقراض غمت ببریده شد

                                  همچنان در آتش مهر نو سوزانم چوشمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی رو

                                کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سر گرم توست

                               این دل زار و نزارم اشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه ی وصلی فرست

                            ورنه از دردت جهانی را به سوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است

                           با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

                            تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو

                           چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

                           تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را (حافظ) عجب در سر گرفت

                          آتش دل کی به آب دیده بفشانم چو شمع

 

( حضرت حافظ )

 

:: چهارشنبه دوازدهم آذر ۱۳۹۳ :: :: ۲:۳ قبل از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::
رفتی ز دیده و مهرت ز دل نرفت

رازم نهفته ماندو به سودا نرفت

باکس نگفتم این حال پریشان خویش

روز و شبم گذشت ولی به عشرت نرفت

در جمع دوستان بودم و گویی که دل نبود

هردم به دنبال تو بود و به شادی نرفت

صد بار خواستم بگویم پریشان  توام

از دل برون شد و لیک بر زبانم  نرفت

گه دلبری به غمزه کردی  و گه  عتاب

بی چاره دل  تورا دید و جای دگر نرفت

تو بی خبر ز دل سوخته کردی سفر 

ساحل در انتظار ماندو مهرت ز دل نرفت

 

  (دلنوشته ساحل) 

 

:: جمعه سیزدهم تیر ۱۳۹۳ :: :: ۱۵:۴۶ بعد از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::

نازنینا ناز کم کن ما به ناز آلوده ایم 

درس عشق در مکتب پروانه ی بی بال و پر آموخته ایم 

هر که از این در  درآمد  ناز  کرد 

خاک پایش  سرمه ی چشم کرده ایم

بی وفایی کار خوبانست ، ولی 

ما دل و جان را نثار راه خوبان کرده ایم

منتظر ماندیم نیامد قاصدی از کوی او

همچنان در انتظار وصل جانان مانده ایم

گر چه  ساحل    وصل یاران را ندید 

وصل یاران را فدای ناز خوبان کرده ایم

(دل نوشته ساحل)


:: پنجشنبه چهاردهم آذر ۱۳۹۲ :: :: ۱۵:۴۶ بعد از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::

درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند

معنی کور شدن را گره ها می فهمند

سخت بالا بروی ساده بیایی پایین

قصه تلخ مرا سر سره ها می فهمند

یک نگاهت بمن آموخت که در حرف زدن

چشم ها بشتر از هنجره ها می فهمند

آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا

مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند

نه نفهمید کسی  منزلت شمس مرا

قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند

(کاظم بهمنی)

:: یکشنبه سوم آذر ۱۳۹۲ :: :: ۰:۵۶ قبل از ظهر :: :: اسماعیل رحیم پور ::
[ Weblog Themes By Night nama ]
درباره وبلاگ

ساحل شعر و ادبیات